Þetta verður eflaust þung færsla, þannig að .. you have been warned!
Byrjunin á fjárhagslegu hruni
Við skulum byrja 2017, það er árið sem ég losnaði loks af svarta lista Creditinfo. Ár eftir að krakkarnir fluttu út með mömmu sinni til Noregs. Ég bjó í kjallaraholu, herbergi á Grettisgötu sem var ekki með hita. Ég varð að vera með rafmagnsofn í gangi 24/7, líka á sumrin, því kuldinn í niðurgrafna herberginu var alltaf til staðar.
Verandi þessi klassíski gaur sem hafði í raun aldrei þurft að hugsa út í fjárhagslegu hliðina á neinu, ég bara vann þegar ég var með vinnu, laun fóru inn á minn reikning og svo strax yfir á reiknginn hjá fyrrverandi og hún sá um allt meðan við vorum saman. Þá kunni ég takmarkað á það hvernig hlutirnir virkuðu.
Ég byrja á því að kaupa nýjan bíl fyrst ég gat það, Skoda Fabia sem við Sunna elskuðum. Með því vorum við bæði með kreditkort sem við notuðum og stóðum í skil með. Allt var fínt.
Undir lok ársins sá ég, af því ég hafði skipt yfir í Arion banka, á heimasíðu þeirra að hægt væri að sækja um greiðslumat vegna íbúðarkaupa á síðunni hjá þeim. Það kostaði um 1.700 kr minnir mig og ég ákvað, bara for the hell of it, að láta til skara skríða og prófa. Vitandi það að það væri ekki séns í helvíti að ég myndi ná í gegn! En viti menn, jákvætt svar og ég gat keypt íbúð upp að rúmlega 20 milljónum króna. Ég sat í bílnum og var við það að fara að leggja af stað úr vinnunni til að sækja Sunnu þegar ég sá póstinn um þetta.
Ég grét, hamingjutárum, í bílnum í um 10 mín. Hringdi strax í mömmu og deildi þessu með henni.
Fasteignakaup
Ég fann íbúð eftir stutta leit, upp á Akranesi, lítil efri hæð í tvíbýli, eitt svefnherbi, stór stofa, frábært eldhús. Ég féll fyrir íbúðinni! Bauð í hana, það var samþykkt og það var skrifað undir 27. desember. Afhending plönuð 1. apríl 2018.
Við Sunna fengum íbúðina degi fyrr og ég leigði flutningabíl sjálfur og fór með mest allt dótið mitt úr herberginu á Grettisgötu í einni ferð upp á Skaga. Bakið kvartaði og kveinaði, ég grét, ég hló. Ég átti fasteign í fyrsta skiptið á ævinni. Ég var orðinn 39 ára og loksins orðinn fasteignareigandi!
Lífið var dásamlegt!
Vinnan
Ég vann hjá Nýherja, sem seinna varð að Origo, og keyrði í bæinn á hverjum degi með Sunnu, skutlaði henni í vinnuna hennar og ég fór í mína. Við áttum frábært líf. Vinnan var búin að vera dásamleg frá því ég byrjaði að vinna hjá Nýherja. Að vinna hjá svona rótgrónu fyrirtæki með þetta sterkt nafn hafði alltaf verið draumur hjá mér, en ég fékk aldrei vinnu þar áður þrátt fyrir margar tilraunir þar til ég náði að setja fótinn inn um dyrnar þökk sé kærum vin og fyrrum ircara sem vann þar og vissi að það væri verið að leita að fólki.
Það urðu einhverjir árekstrar vissulega yfir tíðina, deildin mín fékk á tímabili nýjan hópstjóra. Dama sem vissi ekkert hvað hún var að gera, kunni ekki á tólin sem við vorum að nota, reiddi sig alfarið á að við gerðum fyrir hana hluti sem hún svo einkaði sér heiðurinn á þegar hún sýndi sínum jafningjum eða þeim sem hærra voru. Besta lýsing á henni var sú sem einn samstarfsmaður minn svaraði í innanhús/deildar nafnlausri skoðanakönnun. Um hana skrifaði hann eitthvað á þessa leið: "Hún er frábær í að nýta sér góðmennsku annara til að mála yfir þau svæði sem hún er hræðileg í!". Jákvætt en með neikvæðri útkomu.
Næsti hópstjóri var æðislegur, og hann var lengst yfir deildinni af þeim sem við vorum með. Jafnaldri minn, vissi hvernig hlutirnir virkuðu, hafði verið áður í sömu deild sem starfsmaður í den. Þannig að hann skildi og fattaði hvernig hlutirnir virkuðu. Saman náðum við að gera helling gott, deildin óx og dafnaði, ég sá oft um að taka við nýjum starfsmönnum og þjálfa þá. Drauma tími.
Undir lokin, áður en hann hætti og fór annað, bað ég um leyfi til að prófa að vinna remotely upp á Skaga þar sem Sunna var hætt í vinnu og á leið á örorku. Það var samþykkt og ég losnaði við að keyra í bæinn daglega. Vann að heiman í fullu starfi.
Á þessum tíma vorum við Sunna búin að koma okkur vel fyrir, búin að kaupa hitt og þetta fyrir íbúðina, sett á raðgreiðslur af því að við dekkuðum það alveg. Að missa niður hennar laun þarna fyrst var allt í lagi, mínar tekjur dekkuðu allt áfram og við áttum smá afgang.
Svo kemur að því að deildin mín er lögð niður, erlent fyrirtæki tekur við að gera það sem öll deildin var að gera. Mér er sagt upp.
Byrjar að hrynja
Þetta var erfitt, já, geri ekki lítið úr því. En hey! Ég var jákævæður að ég myndi finna eitthvað annað, þó ég væri þarna kominn yfir 40 ára markið og fólk oftast ekki að reyna að ráða fólk sem er yfir vissum aldri.
Ég fór strax á atvinnuleysisbætur, sótti um störf útum allt, sama hversu ómerkileg þau voru.. Laun eru laun!
Fékk starf við að keyra fyrir ferðaþjónustu fatlaðra í Kópavogi en það var rétt yfir jól eitt árið. Var þar í um 2 mánuði minnir mig. Gekk vel í starfi en varð veikur of oft sögðu þeir og mér því sagt upp. Það fylgdi reyndar ekki sögunni að nokkrum mánuðum missti þetta fyrirtæki samninginn um þjónustuna fyrir Kópavog og batterýinu var fljólega lokað. Lesist í það sem menn vilja.
Fékk næst vinnu hjá svikahrapp sem borgaði engin laun, missti niður bætur útaf því hvernig hann stóð að öllu. Ég var ekki rekinn, gat ekki sagt upp og var því skráður í vinnu hjá Vinnumálastofnun.
Á meðan þessu öllu stendur eru reikningar að hækka, tekjur lágar, ég er að styðja við bakið á Sunnu í hennar ferli í gegnum Virk ferlið, sem hún verður að klára áður en hægt væri að dæma hana á örorku. Það var alveg vitað þarna að hún væri einhverf og að vera í vinnuumhverfi væri ekki eitthvað sem hún gæti. En við fórum samt í gegnum þetta því það var það sem þurfti að gera.
Á sama tíma þá þurfum við að redda pening. Við, því miður, förum í að nota Aur, Pei og Netgíró til að reyna að brúa bilið. Við tókum áhættuna, vitandi hversu hættulegar þessar þjónustur væru, því við gátum í raun ekkert annað, ekki okkur vitandi. Og verandi sjálfstæðir íslendingar, þá þorðum við ekkert að tala við einn né neinn í kringum okkur vegna skammar á því hvernig staðan væri hjá okkur.
Hrunið
Það kom svo að því, ég gat ekki lengur borgað af bílnum þannig að hann var tekinn. Í góðu og ég vissi af því, þannig að við reyndum bara að vera bjartsýn.
Það sem var svo öllu verra var að það leiddi að fjárnámi, sem olli keðjuverkun sem endaði með því að skyndilega vorum við heimilislaus. Við fengum að koma inn á heimili foreldra Sunnu þar sem þau voru í stórri íbúð í Mosfellsbæ og íbúðin var hálf tóm eftir að bróðir Sunnu, ásamt konu sinni og barni, flutti til Reyðarfjarðar stuttu áður.
#Vanlife
Við, ásamt hálfu internetinu, höfðum heillast af þessu #Vanlife movementi sem var á netinu. Að geta búið í bíl og ferðast um hljómaði frábært. Við áttum engan pening, en þetta var eitthvað sem við höfðum mikið horft á, á YouTube td. Vorum löngu áður en við misstum íbúðina búin að kaupa lénið vanlife.is, sem ég á enn. Blogguðum þar um drauma okkar um framtíð í bíl, að ferðast um heiminn og njóta lífsins, vinnandi remotely og fá sólskin í kroppinn.
Á endanum náðum við að safna okkur 400.000 kr fyrir notaðri rútu úr Skagafirðinum, sem við nefndum svo Freyju. Yfir næsta árið frá kaupunum vorum við svo að rífa úr henni, kaupa ódýrt efni og reyna að breyta henni eins ódýrt og við kæmumst upp með. Við hugsuðum að fyrst við hefðum hlýtt þak yfir höfðinu þá gætum við tekið þessu rólega og gert rétt.
Tengdó ákváðu svo með nokkura mánaða fyrirvara að í lok sumars ætluðu þau að flytja til Spánar þegar leigusamningurinn í Mosó rynni út. Þannig að við urðum heldur betur að spíta í lófana.
Freyja
Gólfið í bílnum var gegnvott og timbrið sjúklega mjúkt, svo mjúkt að hægt var að "moka" því úr með skrúfjárni eða klaufhamri. Við höfðum hvorki tíma né efni á því að rífa það úr þannig að ég hannaði annað gólf sem var með loftun undir sér til að við gætum hitað og þurrkað gólfið undir. Yfir þetta sumar unnum við hörðum höndum að gera bílinn eins íbúðarhæfan og hægt var. Við vorum með virkilega langa tékklista, en við gátum ekki klárað nema kannski einn þriðja af því. En til mikillar lukku og þrjósku þá ákvað ég snemma að einangrun skyldi ég ekki spara. Ég notaði steinull, dúkaplast og Reflectix (minnir að það heiti það) á alla veggi og loft. Fyrir afturendan þá hengdi ég upp þykkt flís teppi sem var frá þaki og niður á gólfið í skottinu, og við gerðum það sama að framan fyrir aftan sætin. Um leið og dísel hitarinn var tengdur og settur í notkun þá fundum við ekki fyrir kulda aftur. Við vorum komin með ágætis hitabox.
Einangrunin og hitarinn tryggðu það að við vorum inni í 25°C hita upp á Þingvöllum þegar úti hitinn var -26°C og hávaða rok og snjókoma + fjúk.
Andlega hliðin
Þó að við höfðum reynt að sýna það út á við að þetta væri það sem við vildum, okkur liði vel og við værum hamingjusöm, þá þarf að játa það loks núna að þetta var hrikalegt. Við vorum í raun heimilislaus, lifandi á bótum og gátum ekkert gert. Vorum í endalausum feluleik, ferðast á milli bílastæða, tjaldstæða og annað eins. Reyndum að vekja hvergi athygli. Lentum í því að vera rekin af nokkrum stöðum þegar fólk áttaði sig á því að "þarna er óæskilegt fólk á ferð" eins og einn orðaði það.
Ég fékk reyndar vinnu loksins, sama og ég er enn í núna rúmum 3 árum seinna. En það þýddi samt ekki að við gætum leigt neinstaðar, laun eins aðila nægja ekki til að leigja íbúð fyrir tvo + kött. Þannig að, í bílnum vorum við áfram. Við reyndum að fá inn hjá Mosfellsbæ fyrir félagslega íbúð en sökum þessa að ég væri í vinnu var okkur neitað, þrátt fyrir að vera heimilislaus. Heimildin fjallaði meðal annars um það mál. Þannig að, ég var í dagvinnu sem ég elskaði, með mannsæmandi laun, en útaf tryggingum, verandi kominn á svarta lista Creditinfo aftur og allt það, þá var hvergi hægt að fá neitt leigt án þess að lifa á loftinu einu.
Spánn
Eftir að tengdó fluttu út og við eyddum gríðarlega köldum vetri á flandri í húsbílnum, ég sótti vinnuna stíft og reyndi að standa mig vel, þá fóru augun okkar að skoða betur hvað væri hægt að gera til að: a) lifa betra lífi, b) spara og borga niður skuldir hraðar og c) sleppa við skammdegisþunglyndið, þá var ákveðið að við myndum skoða af alvöru að flytja út til Spánar.
Við fundum íbúð, Stefán pabbi hennar Sunnu gat farið og skoðað íbúðina fyrir okkur og kvittað fyrir okkar hönd undir samningin til að koma þessu í gang. Í ágúst 2023 fluttum við svo til Spánar og erum búin að vera hér síðan!
Ég er svakalega heppinn með yfirmann, hann leyfði mér að gera þetta og að halda vinnunni, ég vinn að heiman hér á Spáni, á íslenskum tíma (8-17) og tel mig hafa gert það vel, því að ég er enn í fullri vinnu og sé ekki fram á annað en fjölda gleðilegra ára áfram í starfi.